لحظات می گذرند گاهی آرام و گاهی آنقدر سریع که زود دلمان برایشان تنگ می شود . تنها خاطره ها می مانند . خاطره هایی که حتی اگر شاد هم باشند سنگینیشان قلب را می فشرد.
عمر پایان می پذیرد ، من همان منم . اندکی فرسوده شده ام ، صفحه ی صاف قلبم پر شده از ترک و جراحت .
او هم فرسوده شده
آنقدر فرسوده که دارند زیر خاک پنهانش می کنند...

                                                                          مانیا